Stoppen met people pleasen

Over kiezen voor mezelf, terwijl ik leer verdragen dat een ander teleurgesteld kan zijn. Lange tijd dacht ik dat als ik maar genoeg rekening hield met de ander, het vanzelf rustiger zou worden. Dat zorgen, meebewegen en aanpassen zou zorgen voor verbinding en veiligheid. En ergens klopte dat ook. Het heeft me geholpen om te blijven staan in fases van mijn leven waarin dat nodig was.

People pleasen was geen zwakte voor mij. Het was een reactie. Een manier om mezelf staande te houden.

Wat ik alleen niet zag, is dat ik daarmee steeds verder bij mezelf vandaan raakte.

Zelfs wanneer ik alles gaf, bleef er vaak commentaar. Als ik het voor de één goed deed, voelde de ander zich tekortgedaan. Er leek altijd wel iemand te zijn die er iets van vond. En ondertussen voelde ik me steeds vermoeider, gespannener en onveiliger vanbinnen.

Wat is people pleasen eigenlijk

Wat ik later pas begon te begrijpen, is dat people pleasen zelden gaat over aardig gevonden willen worden. Het gaat veel vaker over hoop.

• Hoop op rust.

• Hoop op goedkeuring.

• Hoop op verbinding.

• Hoop dat het veilig blijft.
  

Wanneer ik iets deed met die hoop als drijfveer, deed ik het eigenlijk niet meer vanuit mezelf. Niet omdat ik dat bewust koos, maar omdat mijn systeem gewend was geraakt aan aanpassen als vorm van bescherming. Het voelde nooit echt bevredigend. Hoeveel ik ook gaf of aanpaste, het bracht me geen rust. Ik was niet gelukkiger, niet meer gerustgesteld, niet meer in verbinding met mezelf. Mijn klachten namen niet af. Stress en overprikkeling bleven, alsof mijn systeem maar niet tot rust kon komen.

Waarom people pleasen geen echte veiligheid geeft

Stoppen met people pleasen begon voor mij op het moment dat ik zag dat aanpassen me uiteindelijk geen veiligheid bracht. Zelfs niet als ik het perfect probeerde te doen. De veiligheid waar ik op hoopte bleef uit.

Mijn zenuwstelsel bleef alert. Alsof het continu aan stond. Alsof ik moest blijven scannen of het nog wel goed was voor de ander.

Wat ik dacht dat bescherming was, bleek me vooral uit te putten. En dat besef kwam niet ineens, maar laag voor laag. Mijn lichaam begon steeds duidelijkere signalen te geven. Tot ik er niet meer omheen kon.

Stoppen met people pleasen begint met vertragen

Stoppen met people pleasen is voor mij geen radicale breuk geweest. Het was en is een proces van vertragen. Van leren pauzeren voordat ik reageer. Van steeds opnieuw voelen wat mijn werkelijke beweegreden is.

Ik begon mezelf andere vragen te stellen. Geen veroordelende vragen, maar nieuwsgierige die een uitnodiging zijn om anders ernaar te kijken, zonder oordeel.

• Waarom doe ik dit nu?

• Wat hoop ik dat het me oplevert?

• Zou ik dit ook doen als niemand hier iets van zou vinden?

• Wat gebeurt er in mijn lichaam als ik hier ja op zeg?

• En wat gebeurt er als ik het even laat?
  

Deze vragen alleen al brachten ruimte. Ze hielpen me om te herkennen wanneer ik handelde vanuit angst en wanneer vanuit verbinding met mezelf.

Kleine oefening

Wanneer ik merk dat ik wil aanpassen of alles op alles wil zetten de ander te helpen zelfs wanneer dit mij niet gevraagd word, kies ik ervoor om te vertragen. Leg even een hand op je buik of borst en haal een aantal keer bewust en diep adem. Daarna stel jezelf de volgende vraag:

Doe ik dit om mezelf niet kwijt te raken, of om goedgekeurd te worden?

Ik hoef het antwoord niet altijd meteen te volgen. Het herkennen is vaak al genoeg om iets te laten verschuiven. Vaak komt er eerst een automatische reactie, gevolgd door de bekende ja maar. Ook dat mag er zijn. Het moment waarop je begin te zien dat jouw people pleaser in paniek schiet, is al een belangrijke stap. Daar mag je mee leren zijn, zonder er direct naar te handelen. Wanneer jij jezelf die ruimte geeft krijg je steeds meer inzicht vanuit welke beweging je ergens op wilt reageren. En precies daar ligt de volgende stap.

De angst om anderen teleur te stellen

Het lastigste deel in dit proces vind ik het verdragen dat een ander teleurgesteld kan zijn. Vooral in familie en vriendschapsdynamieken raakt dit vaak oude lagen aan.

Mijn zenuwstelsel was lange tijd afgestemd op harmonie bewaren. Op inschikken om spanning te voorkomen. Dus wanneer ik nu een andere keuze maak, kan alles in mij even alarm slaan. Alsof ik iets verkeerd doe.

En toch merk ik dat juist hier iets nieuws ontstaat. Door het te blijven oefenen. Door kleine keuzes te maken die kloppen voor mij. Langzaam groeit er een ander soort veiligheid. Niet eentje die afhankelijk is van de reactie van de ander, maar een veiligheid die van binnenuit ontstaat.

En vaak gebeurt er nog iets anders. De mensen die blijven, blijven niet omdat ik alles voor ze doe. Ze blijven omdat ze me zien om wie ik ben, niet om wat ik voor ze doe.

Hoe ik leer kiezen voor mezelf

Dit is geen afgerond verhaal. Ik kom mezelf hierin nog steeds tegen. People pleasen blijft een valkuil voor me. Het verschil is dat ik het nu sneller herken en mezelf vaker terughaal.

Elke keer opnieuw mag ik kiezen, om te verdragen dat de ander misschien teleurgesteld wordt. Geen people pleasen meer, wel volledige eerlijkheid. En steeds iets meer in contact met mezelf en mijn lichaam.

Misschien herken je jezelf hierin

Als je tijdens het lezen merkt dat dit iets in je raakt en je voelt dat je hier niet alleen doorheen wilt bewegen, kan het helpend zijn om hier samen bij stil te staan. In mijn begeleiding neem ik de tijd om op een rustige en lichaamsgerichte manier te onderzoeken welke patronen er spelen en wat jouw systeem nodig heeft om zich veiliger te voelen.

Laten we samen ontdekken welke tools jou kunnen ondersteunen om dichter bij jezelf te blijven. Bekijk hier mijn trajecten.